یادداشت/ کامبیز مهاجر

قافله‌ی عشق؛ از نجف تا کربلا، از قزوین تا افق نور

اربعین، تنها یک پیاده‌روی نیست؛ روایتی است از وفاداری، همدلی و عشقی که قرن‌هاست مرزها را درنوردیده و دل‌های مشتاق را از گوشه‌گوشه‌ی جهان به سمت کربلا می‌کشاند. مردم قزوین نیز در این کاروان عظیم، از دیرباز تاکنون، سهمی دیرینه و عاشقانه داشته‌اند.

به گزارش پایگاه خبری دوربین قزوین، اربعین، چهلمین روز شهادت مظلومانه‌ی سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله الحسین (ع)، تنها یک مناسبت مذهبی نیست؛ حماسه‌ای است بی‌نظیر که هر ساله میلیون‌ها انسان را از سراسر جهان با یک هدف مشترک به مسیر پیاده‌روی نجف تا کربلا می‌کشاند . این حرکت عظیم، که به تعبیری «پیاده‌روی عشق» و «راهپیمایی آزادگان» نامیده شده، ریشه در تاریخی دیرینه دارد. سنت زیارت اربعین از همان روزهای نخست پس از واقعه‌ی کربلا، توسط جابر بن عبدالله انصاری، صحابی وفادار پیامبر (ص)، پایه‌گذاری شد و با تشویق امامان معصوم (ع)، نسل‌به‌نسل تا به امروز تداوم یافته است .

در این میان، جایگاه مردم استان قزوین در این کاروان عظیم عشق، نه تنها به سال‌های اخیر که به دهه‌های پیشین بازمی‌گردد. در زمانه‌ای که رژیم بعث عراق، این آیین بزرگ را ممنوع کرده بود و پیاده‌روی اربعین به خطری آشکار تبدیل شده بود، عشق به سیدالشهدا (ع) چنان در دل‌ها ریشه دوانده بود که هیچ مانعی نمی‌توانست جلوی آن را بگیرد. نقل است که در آن سال‌های سخت و خفقان، بسیاری از عاشقان قزوینی، درست مانند سایر شیعیان مخلص، مسیرهای فرعی و ناهموار را از میان نخلستان‌ها و بیابان‌ها انتخاب می‌کردند تا خود را پنهانی به حریم حرم برسانند . این ماجرا، نشان‌دهنده‌ی عشق و ارادت دیرینه‌ی مردم این خطه به خاندان عصمت و طهارت است که در نهادشان ریشه دوانده و هیچ‌گاه از یاد نرفته است.

امروزه، این پیاده‌روی به بزرگ‌ترین اجتماع مذهبی جهان تبدیل شده است و حضور پرشور مردم قزوین، بخشی جدایی‌ناپذیر از آن است. اربعین فقط یک سفر نیست؛ فرصتی برای خودسازی، همدلی، و تجدید بیعت با آرمان‌های حسینی است که در آن تفاوت‌های نژادی، زبانی و مرزی رنگ می‌بازد و همه در سایه‌ی عشق به اباعبدالله (ع) متحد می‌شوند . این کاروان عظیم عشق، با یادآوری مظلومیت شهیدان کربلا، پیام آزادگی و مقاومت را به جهانیان مخابره می‌کند.

انتهای پیام/