زنی که نام الموت را بر تارک جهان نشاند

به گزارش پایگاه خبری دوربین قزوین، ثبت جهانی قلعه الموت در فهرست میراث جهانی یونسکو، نه یک دستاوردِ ناگهانی که حاصل سال‌ها تلاش بی‌وقفه، پژوهش‌های میدانی و عشقِ بی‌چشمداشتِ کسانی است که نامشان کمتر از خودِ الموت شنیده شده است. در میان این نام‌ها، حمیده چوبک، بانوی پژوهشگر و متولیِ دلسوز این محوطه تاریخی، جایگاهی ویژه دارد؛ زنی که مسیر دشوار حفاظت از الموت را نه با شعار که با قدم و تلاشِ روزانه طی کرد.

حمیده چوبک، فراتر از یک مدیر یا کارشناس، نماد حضور زن ایرانی در عرصه‌های تخصصی و مدیریتی است؛ حضوری که نه با هیاهو، که با کار مستمر و ماندگار، کلیشه‌های دیرینه را به چالش کشید. او در سال‌هایی که بسیاری از میراث‌های تاریخی کشور در غبار بی‌توجهی باقی مانده بودند، با عشق و وقفِ تمامِ توان خویش، الموت را از فراموشی نجات داد و آن را به جایگاهی رساند که جهان نیز شایستگی‌اش را به رسمیت شناخت.

آنچه کار چوبک را برجسته می‌کند، فراتر از دانشِ تخصصیِ اوست. او در میدان ماند؛ در مسیرهای سخت، در میان صخره‌های الموت، در گرما و سرما، و با صبر و اقتداری مثال‌زدنی، از این گنجینهٔ تاریخی پاسداری کرد. تلاش او نشان داد که زنان می‌توانند در جدی‌ترین عرصه‌های علمی و فرهنگی، بدون هیچ‌گونه تبعیضی، بدرخشند و الگویی ارزشمند برای نسل‌های آینده باشند.

زنان تأثیرگذاری مانند حمیده چوبک، همواره در سکوت کار می‌کنند و نامشان کمتر در میان هیاهوی رسانه‌ها دیده می‌شود، اما نتیجهٔ کارشان، مانند قلعهٔ الموت، بلند و ماندگار است. این زنان ثابت کرده‌اند که ماندگارترین آثار را کسانی از خود به جا می‌گذارند که بیشتر از آنکه سخن بگویند، عمل می‌کنند.

ثبت جهانی الموت، اگرچه افتخاری بزرگ برای ایران است، اما در لایه‌های پنهان خود، روایت انسان‌هایی را نیز با خود دارد که سال‌ها بی‌صدا و بی‌ادعا، برای رسیدن به این نقطه ایستادگی کرده‌اند. حمیده چوبک، یکی از همین انسان‌هاست؛ زنی که نه فقط الموت، که شأن فرهنگ و هویت ملی را پاسداشت و نام خود را در تاریخ این سرزمین جاودانه ساخت.

انتهای پیام/